tel. 694 735 555 
A&A Medycyna Estetyczna i Kosmetologia w Białymstoku jest Kliniką, w której leczy się łupież.
Leczenie łupieżu to sposób na redukcję łupieżu tłustego i suchego, który powstaje wskutek nieprawidłowego funkcjonowania skóry głowy. Łupież, czyli choroba skóry głowy polegająca na łuszczeniu się naskórka, to schorzenie sezonowe. Objawy nasilają się jesienią i zimą. Skóra wydziela wtedy więcej łoju, który powoduje przetłuszczenie skóry głowy. To z kolei prowadzi do powstania podłoża do rozwoju grzybów. W przypadku łupieżu proces odnowy i złuszczania naskórka skraca się z miesiąca do zaledwie tygodnia. Przyczyną łupieżu często jest drożdżopodobny grzyb Pityrosporum ovale (inaczej: Malassezia furfur). Żyje on na powierzchni skóry głowy u każdego człowieka, jednak dolegliwości wywołuje dopiero w wysokiej temperaturze i wilgotności powietrza, przy łojotoku, nadmiernej potliwości, a także obniżonej odporności. Dużą rolę w powstawaniu łupieżu odgrywają również skłonności genetyczne, zaburzenia bariery naskórkowej i zaburzenia hormonalne odpowiedzialne za nadprodukcję łoju. Ponadto rozwojowi łupieżu sprzyjają: przewlekły stres, alkoholizm, nadpotliwość oraz zbyt częste stosowanie szamponów przeciwłupieżowych i niewłaściwa pielęgnacja skóry głowy.
Jak często występują wskazania do leczenia łupieżu?
Łupież dotyczy ponad 40% populacji na świecie, bez względu na płeć i kolor skóry. Mimo że występuje równie często u obu płci, to jednak w przypadku mężczyzn jest zazwyczaj dużo bardziej dokuczliwy. Łupież niezwykle rzadko dotyka małych dzieci. Natomiast stosunkowo często pojawia się u nastolatek w okresie dojrzewania i kobiet zbliżających się do menopauzy.
Jakie są objawy łupieżu?
Lekka postać łupieżu, czyli tzw. suchy łupież, objawia się złuszczonym naskórkiem w postaci niewielkich, białych płatków, które łatwo odrywają się od skóry głowy. W bardziej zaawansowanej odmianie choroby tworzą się grube, tłuste łuski w żółtawym kolorze – powstają z nich mocno przylegające do podłoża strupy. Skóra jest zaczerwieniona i mocno swędzi; widać na niej ogniska stanu zapalnego w postaci sączących się zmian. Włosy przetłuszczają się bardzo szybko i wymagają codziennego mycia. Nieleczona choroba może doprowadzić do przedwczesnego łojotokowego wyłysienia pomiędzy 20. a 30. rokiem życia.
Jakie są rodzaje łupieżu?
Leczenie łupieżu stosujemy w dwóch podstawowych odmianach tego schorzenia:
- łupież tłusty – jeśli skóra wykazuje tendencję do przetłuszczania się, kolonie grzybów drożdżopodobnych Pityrosporum ovale szybko rosną, ponieważ żywią się łojem produkowanym przez gruczoły, a tłuszcz z kolei tworzy dogodne dla drożdżaków środowisko beztlenowe. W tak sprzyjających warunkach udział populacji Pityrosporum ovale wśród innych drobnoustrojów znajdujących się na skórze głowy wzrasta z 45% do 75%. Większa ilość grzybów oznacza więcej substancji będących produktem ich rozpadu, co wiąże się z większym ryzykiem wystąpienia stanu zapalnego. Łupieżowi tłustemu zawsze towarzyszy zaczerwienienie i uporczywe swędzenie, po którym dochodzi do złuszczenia naskórka w postaci żółtawych płatków. Choć mocno przylegają do skóry głowy, z czasem jednak odrywają się i opadają na ubranie, tworząc nieestetyczny widok. Tłusty łupież jest zaraźliwy – powodujący go grzyb może zostać przeniesiony za pomocą szczotki do włosów lub grzebienia.
- łupież suchy (inaczej zwykły lub biały) – występuje u osób, które nie mają łojotoku, ale ich skóra jest wyjątkowo wrażliwa na grzyby Pityrosporum ovale (nawet niewielkie ilości tego drożdżaka wywołują stan zapalny). Łupież zwykły obejmuje przeważnie owłosioną skórę głowy, ale może pojawić się również na brwiach, brodzie, wzgórku łonowym i pod pachami. Występuje na skórze w postaci białych, dobrze odgraniczonych ognisk, które najczęściej są umiejscowione na twarzy i kończynach. Łupież suchy sprawia, że włosy stają się bardziej suche i łamliwe, ale nie wypadają w zwiększonych ilościach. Zwiększony łojotok natomiast może z czasem doprowadzić do przekształcenia łupieżu suchego w łupież tłusty oraz powstania żółtych strupów i objawów stanu zapalnego, który jest przyczyną trwałego łysienia.
Czynniki ryzyka łupieżu:
Leczenie łupieżu to rozwiązanie problemu nadmiernego łuszczącej się skóry głowy. Tymczasem pojawienie się tego schorzenia zależy od wielu czynników ryzyka:
- inwazja drożdżopodobnych grzybów Pityrosporum ovale;
- niewłaściwa pielęgnacja, a także niedostateczna higiena skóry głowy – zbyt rzadkie mycie włosów (gromadzenie się łoju i martwych komórek skóry na głowie);
- zbyt częste stosowanie preparatów do stylizacji włosów;
- nadwrażliwość na składniki znajdujące się w kosmetykach i preparatach pielęgnacyjnych, w tym w farbach do włosów;
- wiek (łupież rzadziej występuje u dzieci i osób starszych);
- płeć (mężczyźni częściej mają problem z łupieżem – najprawdopodobniej w wyniku działania męskich hormonów i większych ilości sebum wydzielanych przez ciała mężczyzn);
- łojotokowe zapalenie skóry głowy;
- łuszczyca skóry głowy;
- egzema;
- przesuszenie włosów i skóry głowy (szczególnie zimą, gdy powietrze w ogrzewanych pomieszczeniach jest wysuszone);
- podrażnienie skóry głowy;
- zakłócenia flory bakteryjnej skóry głowy;
- przewlekły stres;
- zanieczyszczenie powietrza;
- niewłaściwa dieta (nadmiar cukru, pożywienie ubogie w cynk, witaminy z grupy B i odpowiednie kwasy tłuszczowe);
- niektóre choroby (np. choroby neurologiczne, stany po zawale serca i udarze mózgu);
- zmiany hormonalne;
- osłabienie układu immunologicznego.
Zapobieganie łupieżowi – jak opóźnić konieczność leczenia łupieżu?
Należy zwrócić uwagę na właściwą pielęgnację skóry głowy. Zbyt częste mycie może naruszyć równowagę kwasowo-zasadową skóry i spowodować jej nadmierne wysuszenie. Natomiast zbyt rzadkie mycie może doprowadzić do gromadzenia się łoju i namnażania mikroorganizmów, co stwarza dogodne warunki do rozwoju łupieżu.
W jaki sposób można leczyć łupież?
Jedną z metod leczenia łupieżu jest infuzja tlenowa. Polega ona na wprowadzeniu do głębszych warstw skóry wysokocząsteczkowego tlenu i preparatów trychologicznych przy użyciu wysokiego ciśnienia. Duża kondensacja tlenu pomaga zwalczać bakterie beztlenowe, przyspiesza ustępowanie stanu zapalnego i regenerację skóry. Tlen poprawia ukrwienie skóry i szybkość przenikania składników odżywczych do mieszków włosowych. Natomiast mezoterapia mikroigłowa pozwala nieco bardziej inwazyjnie wprowadzać w skórę głowy odpowiednie preparaty trychologiczne zwalczające łupież. Z kolei karboksyterapia skóry owłosionej głowy sprzyja powstawaniu nowych naczyń krwionośnych, pobudza metabolizm skóry okolicy zabiegowej, a tym samym przyspiesza powrót do jej prawidłowego funkcjonowania. W przypadku, gdy u podłoża zmian leżą zmiany endokrynologiczne, zalecane jest leczenie hormonalne.
Ryzyko nawrotu łupieżu po leczeniu:
W przypadku skłonności do łupieżu zawsze należy się liczyć z możliwością jego nawrotu.
