fbpx

A&A Medycyna Estetyczna i Kosmetologia Białystok

Trudno gojące się rany

W Klinice A&A zajmujemy się kompleksową pielęgnacją trudno gojących się ran. Stosujemy nowoczesne opatrunki przyspieszające gojenie się tkanek.

Rana to stan, w którym dochodzi do przerwania lub uszkodzenia ciągłości tkanek pod wpływem czynnika uszkadzającego. Może nim być uraz (mechaniczny, chemiczny, termiczny) lub różne stany chorobowe, jak na przykład niewydolność układu żylnego, miażdżyca tętnic czy zespół stopy cukrzycowej. Prawidłowo rana goi się w ciągu kilku dni. Jeśli okres ten pomimo stosowania zasad higieny przeciąga się powyżej 7-14 dni, mówimy o ranie przewlekłej.

Proces gojenia się rany składa się z kilku etapów. W przypadku ran spowodowanych urazem pierwszym etapem jest gromadzenie się płytek krwi i formowanie skrzepu w celu zatamowania krwawienia. Następnie (dotyczy to ran pourazowych, jak i wynikających ze stanu chorobowego) występuje faza zapalna. Miejscowy stan zapalny eliminuje martwe komórki oraz drobnoustroje mogące prowadzić do nadkażenia rany. Trzecim etapem jest proliferacja, czyli tworzenie nowych naczyń krwionośnych odpowiedzialnych za prawidłowe odżywienie tkanek, następuje synteza włókien kolagenowych i elastynowych oraz wzmożone podziały komórek. Na końcu obserwujemy przebudowę tkanek, dojrzewanie komórek i usuwanie zbędnych elementów.

Rana może goić się przez rychłozrost – ma to miejsce tylko wtedy, gdy rana ma równe brzegi i nie występują ubytki tkankowe. Zbliżenie do siebie brzegów rany umożliwia zagojenie się tkanek bez wytworzenia blizny. Częściej spotyka się gojenie przez ziarninowanie, a więc powstawanie nowej tkanki (ziarniny) w dnie rany. Proces taki ma miejsce w ranach rozległych, z ubytkami tkanki. Taki sposób gojenia się wiąże się z powstaniem blizny.

Trudno gojąca się rana to rana, w której gojenie zatrzymało się na jednej z faz i nie postępuje dalej.

Jakie czynniki zwiększają ryzyko wystąpienia trudno gojących się ran?

  • niedokrwienie i niedotlenienie tkanek;
  • zakażenia;
  • nadmierne wysuszenie rany;
  • zaburzenia immunologiczne;
  • cukrzyca;
  • przewlekłe stosowanie steroidów;
  • niedożywienie;
  • osłabienie organizmu;
  • niewłaściwa pielęgnacja rany;
  • podeszły wiek pacjenta;
  • długotrwałe unieruchomienie;
  • choroby układu limfatycznego;
  • zaburzenia metaboliczne;
  • zaburzenia hematologiczne;
  • niewydolność nerek;
  • choroba nowotworowa.

Zdecydowaną większość trudno gojących się ran stanowią owrzodzenia żylne (75%), wynikające z niewydolności żył kończyn dolnych. Pozostałe to niedokrwienne owrzodzenia tętnicze spowodowane rozległą miażdżycą tętnic, stopa cukrzycowa, owrzodzenia w stanach zapalnych naczyń występujące w przebiegu tocznia układowego czy reumatoidalnego zapalenia stawów i rany pourazowe. Niestety, częstym zjawiskiem są także odleżyny, czyli miejscowe uszkodzenie tkanek miękkich przylegających do wyniosłości kostnych i powstającego wskutek zbyt długiego ucisku prowadzącego do niedokrwienia. Występują one zwłaszcza u przewlekle leżących osób starszych oraz u pacjentów po urazach rdzenia kręgowego. 70% odleżyn umiejscawia się od pasa w dół.

W jaki sposób można leczyć trudno gojące się rany?

Podstawą leczenia trudno gojących się ran jest ich regularne oczyszczanie z martwiczych tkanek i biofilmu gromadzącego się w dnie rany. Biofilm to złożony wielokomórkowy twór, na który składają się bakterie otoczone przez produkowane przez nie substancje organiczne i nieorganiczne, zwykle przytwierdzony do podłoża i szczególnie oporny na antybiotykoterapię. Prawidłowo prowadzone leczenie ran obejmuje zatem chirurgiczne lub zachowawcze oczyszczanie ran prowadzone w warunkach jałowych oraz stosowanie specjalistycznych opatrunków, które zapobiegają wysychaniu rany, stymulują ziarninowanie i działają antybakteryjnie. Dodatkowo stosuje się procedury przyspieszające gojenie, takie jak iniekcje z fibryną bogatopłytkową, osoczem bogatopłytkowym czy kolagenem, a także kompresjoterapię czy tlenoterapię hiperbaryczną. Niezwykle istotnym czynnikiem jest także prawidłowe bogatobiałkowe żywienie pacjenta, które warunkuje możliwość syntezy nowego kolagenu i odbudowy zniszczonych tkanek. W tym celu stosuje się specjalistyczne preparaty do żywienia dojelitowego.

W ramach strony internetowej wykorzystywane są pliki cookies w celu prawidłowego jej działania oraz w celach analitycznych. Szczegóły znajdują się w Polityce cookies.