A&A Medycyna Estetyczna i Kosmetologia

Nadpotliwość

Polecane zabiegi

Nadpotliwość (łac. hyperhidrosis), czyli nadmierna potliwość, jest bardzo przykrą i uciążliwą dolegliwością oraz źródłem cierpienia i kompleksów. Polega na bardzo obfitym poceniu się głównie pach, rąk i stóp, a także karku i skóry nad górną wargą. Nadmierna potliwość to stan, w którym organizm człowieka wydziela ponad 50 mg potu na minutę. Zdarza się, że u niektórych osób pot wręcz kapie z dłoni czy stóp lub spływa strużkami po ciele. Dla pacjentów cierpiących z powodu nadpotliwości najbardziej krępujące są zarówno wilgotne dłonie, jak i mokre plamy na ubraniu (zwłaszcza pod pachami). Nadmierna potliwość znacznie obniża jakość życia, gdyż często jest powodem frustracji, wstydu i niskiej samooceny. Problem ten utrudnia kontakty społeczne i relacje międzyludzkie; może też wywierać negatywny wpływ na życie zawodowe, a nawet być przyczyną depresji. Z badań wynika, że nadpotliwość pach jest dla wielu pacjentów znacznie bardziej krępująca niż opryszczka, trądzik, łupież czy też otyłość. Często dolegliwość ta ma podłoże emocjonalne, genetyczne lub hormonalne, ale może być spowodowana również przez choroby ogólnoustrojowe, np. cukrzycę, nadczynność tarczycy, gruźlicę czy choroby nerek. Zazwyczaj wzmożone wydzielanie potu towarzyszy zarówno gorączce, jak też infekcjom bakteryjnym i wirusowym, ale wówczas przemija wraz z chorobą. Szacuje się, że na nadmierną potliwość wynikającą z nadaktywności gruczołów potowych może cierpieć nawet 5–10 proc. społeczeństwa, przy czym w około 20–30 proc. przypadków jest ona uwarunkowana genetycznie.

Pot pomaga regulować temperaturę ciała i usuwa toksyny z organizmu, a pocenie się to normalna funkcja fizjologiczna w przypadku występowania wysokiej temperatury otoczenia, zdenerwowania, stresu lub podczas wzmożonego wysiłku fizycznego. Na skórze znajduje się od 2 do 4 milionów gruczołów potowych, które dzielą się na gruczoły ekrynowe i apokrynowe. Gruczoły ekrynowe są rozmieszczone na całym ciele, a ich zadaniem jest regulowanie temperatury ciała. Pot wydzielany przez ten rodzaj gruczołów składa się niemal całkowicie z wody (z dodatkiem takich substancji, jak: sód, potas, chlor, mocznik i kwas mlekowy) i nie jest podłożem do rozwoju bakterii, w związku z czym nie wydziela brzydkiego zapachu. Gruczoły apokrynowe, które są umiejscowione jedynie pod pachami i w okolicach pachwin, uaktywniają się w okresie dojrzewania i reagują na bodźce zarówno hormonalne, jak i emocjonalne. W pocie produkowanym przez gruczoły apokrynowe znajdują się niewielkie ilości substancji tłuszczowych. To właśnie ten rodzaj potu jest świetną pożywką dla rozwoju bakterii i wydziela nieprzyjemną woń. Nie istnieją ogólne normy, które regulują kwestię prawidłowej ilości produkowanego potu. Przyjmuje się, że człowiek, który żyje w umiarkowanym klimacie, traci dziennie nie więcej niż litr wody wydzielanej z potem.

Przyczyny powstawania nadpotliwości

Istnieje szereg przyczyn powodujących nadpotliwość. Zalicza się do nich:

  • czynniki genetyczne;
  • choroby nowotworowe (np. ziarnica złośliwa, guz nadnerczy);
  • choroby nerek (np. dna moczanowa);
  • gruźlicę;
  • cukrzycę;
  • nadczynność tarczycy;
  • zaburzenia hormonalne, menopauzę i andropauzę;
  • zmiany neurologiczne (np. neuropatia);
  • nadpobudliwość nerwową;
  • infekcje wirusowe lub bakteryjne;
  • zatrucie, np. pestycydami;
  • otyłość;
  • niewłaściwą dietę bogatą w pikantne przyprawy, mocną kawę i herbatę lub alkohol;
  • stres i silne emocje;
  • gorący klimat;
  • noszenie ubrań i butów nieprzepuszczających powietrza.

Rodzaje nadpotliwości

Wyróżnia się kilka rodzajów nadpotliwości:

  • uogólnioną – dotyczy całego ciała; może mieć charakter fizjologiczny spowodowany np. wysiłkiem fizycznym lub objawowy (nadmierna potliwość jako następstwo współistniejących chorób);
  • miejscową – najczęściej występuje w obszarze twarzy (czoło, nos, okolica nad górną wargą), owłosionej skóry głowy, pach, dłoni i stóp;
  • pierwotną (łac. hyperhidrosis primaria) nazywaną również idiopatyczną – to choroba uwarunkowana genetycznie, która polega na nadmiernej stymulacji gruczołów potowych przez układ współczulny. Najczęściej dotyczy tych obszarów ciała, gdzie jest najwięcej gruczołów potowych (dłonie, stopy, pachy i głowa). Dominują dwie postacie nadpotliwości – pachowa i dłoniowo-podeszwowa. W dzieciństwie rozwija się większość pierwotnych form nadmiernej potliwości, w okresie dojrzewania ujawnia się jedynie postać pachowa. Chorobę nasilają takie czynniki, jak: wysoka temperatura, stres, ostre przyprawy, a także noszenie ubrań i butów nieprzepuszczających powietrza.
  • wtórną (łac. hyperhidrosis secundaria) – ten rodzaj nadpotliwości jest wtórnie związany z występowaniem innych chorób, np. endokrynologicznych (nadczynność tarczycy, guzy czynne hormonalnie), metabolicznych (cukrzyca, hipoglikemia) czy neurologicznych (stany po urazie mózgu i rdzenia kręgowego, choroba Parkinsona, jamistość rdzenia). Często towarzyszy również niektórym stanom fizjologicznym – wysiłkowi fizycznemu lub ciąży, infekcjom przebiegającym z wysoką gorączką, chorobom onkologicznym (np. białaczka, chłoniak) czy też zaburzeniom lękowym. Ponadto może być skutkiem zatrucia rtęcią lub pestycydami, stosowania używek (kofeina, alkohol czy narkotyki) lub przyjmowania niektórych leków, takich jak: antydepresanty, neuroleptyki, cholinomimetyki i tyroksyna.
  • smakową (tzw. zespół Łucji Frey) – zaczerwienie twarzy połączone z nadmierną potliwością w okolicy warg, nosa i na czole występujące po spożyciu posiłku czy podczas żucia gumy. Ten specyficzny rodzaj nadpotliwości jest wynikiem miejscowego uszkodzenia układu nerwowego (przeżuwanie kęsów pokarmowych pobudza gruczoły potowe zamiast ślinowych).

Rozwiązanie problemu

Leczenie nadpotliwości idiopatycznej sprowadza się głównie do ograniczenia wydzielania potu w wyniku zablokowania impulsów nerwowych, które uaktywniają gruczoły potowe. Nowatorskim rozwiązaniem w leczeniu tej dolegliwości jest wykorzystanie toksyny botulinowej. Lekarz medycyny estetycznej ustala właściwe punkty iniekcji, w czym pomaga mu wykonany przed zabiegiem test Minora, czyli próba jodowo-skrobiowa. Jej celem jest określenie wielkości powierzchni skóry, która nadmiernie produkuje pot – obszar ten zabarwia się na kolor brunatno-fioletowy. Botoks wprowadza się pod skórę pod pachami, na dłoniach lub na stopach za pomocą bardzo cienkiej igły, podobnie jak ma to miejsce przy wygładzaniu zmarszczek. Toksyna botulinowa blokuje impulsy nerwowe, które pobudzają gruczoły potowe, ale nie redukuje ich liczby. Efekty są widoczne po upływie około tygodnia; zabieg należy powtarzać w odstępach co 6–9 miesięcy, ponieważ po tym czasie botoks przestaje działać. W leczeniu nadpotliwości znajduje zastosowanie również radiofrekwencja mikroigłowa. Zabieg polega na zniszczeniu gruczołów potowych za pomocą wysokiej temperatury. Aby skutecznie usunąć gruczoły, konieczne jest ustawienie odpowiednio wysokich parametrów urządzenia. Ponieważ zabieg jest bolesny, wykonuje się go w znieczuleniu. Należy go powtórzyć po upływie miesiąca. Skorzystanie z dwóch zabiegów pozwala cieszyć się suchą skórą przez co najmniej rok, potem jednak dochodzi do stopniowej regeneracji gruczołów potowych.

Polecane zabiegi

W celu leczenia nadpotliwości polecamy takie zabiegi, jak:

  • toksyna botulinowa;
  • radiofrekwencja mikroigłowa.

Zabiegi z zakresu medycyny estetycznej w Klinice A&A Medycyna Estetyczna i Kosmetologia w Białymstoku wykonywane są przez lekarzy medycyny estetycznej – dr. n. med. Agnieszkę Szymańską i lek. Agnieszkę Borysiewicz.

?

  Skontaktuj się z nami   

ul. A. Mickiewicza 7 lok. 10

tel. 694 735 555

?
Korzystaj z usług A&A z MediRaty